روسها از اين قضيه آگاه بودند و در كنفرانس مسكو توافق شد كه در افغانستان يك حكومت انتقالى اسلامى به وجود آيد كه رژيم كابل در آن حكومت سهم نداشته باشد . شايد در آن وضعيت ، قبول اين اصل از سوى روسيه كه رژيم كابل در حكومت سهم نداشته باشد ، براى خيليها شگفت‌آور بود ، ولى همگان به زودى دريافتند كه روسها پشت ورق را خوانده بودند و جناحهاى مختلف در اثر نياز و ضرورت مجبور بودند كه افراد رژيم را قبول كنند ، كه قبول كردند ، منتهى با توجيه و تأويلى كه همه شاهد آن هستيم . در كنار اين ميدان - كه در ظاهر روسها بازنده به حساب مىرفتند ، ولى برندهء اصلى بودند - در ميدان ديگر غربيها بازى جديدى را شروع كردند و آن اشاعه و گسترش طرح سازمان ملل بود كه براساس آن مىبايست افراد بىطرف قدرت را تصاحب كنند . اينجا بود كه خيلى از غرب رفته‌ها كه در طول ساليان دراز ، هم دولت كابل را كوبيده بودند و هم با مجاهدين نمىتوانستند راه بروند ، به دلشان شور افتاد و خودشان را براى كسب افتخارآميز قدرت در بدل سالها راحتى و بىدغدغگى جنگ و جهاد آماده كردند . در شرايطى كه غرب‌رفته‌ها در انتظار پرواز به كابل به سر مىبردند ، كشاكش در كابل به وجود آمد و اين رويداد تحت پوشش اختلافات درونى حزب حاكم به بيرون درز كرد . قضيه از اين قرار بود كه نجيب چهار عنصر كميتهء اجرايى حزب و دو تن از قوماندانهاى مهم نيروهاى شمال را متهم كرد كه وحدت كشور را به مخاطره مىاندازند . كمى دور تر قضيه بيشتر شكافته شد و راديو لندن در شام 20 / 12 / 1370 گزارش داد كه « منابع حزب وطن در افغانستان مىگويند كه دكتر نجيب اللّه چهار تن